dae’s weblog

verlangen

voor karin en jae

Daar was je dan, opeens
Ik wist niet dat
jij het zou zijn tot
ik je zag en nu

Daar ben je dan, opeens
Ik herken je nu
ik je zie

tijd

voor anne

Tijd is niet onze vijand
maar slechts een toeschouwer
en een goede vriend van mooie herinneringen

Dag, lieve Annetje! We zullen je missen!

herfst

voor karin

vannacht, toen ik aan ‘t zwemmen was
(het water was warm; het zicht was slecht)
zag ik na een poosje de bladeren pas
ze waren zo mooi; ze leken wel echt

één voor één reikte de maan ze aan
bladeren van zilver, dansend in licht
spelend, zich vleiend langs mijn gezicht
tot de ochtend kwam; het was tijd om te gaan

en nu, lieve maan, heb ik je gevonden
herken je gezicht, je stralende lach

zijn onze levens één geworden
en regeren wij samen nacht en dag

30

voor sonja

Water van liefde
als in een regenbui
maar ook in de wolken nog
jaren daarna

Ik zie mensen rennen,
schuilen voor de regen
terwijl iemand zingt:

The more things seem to change
The more they stay the same

Tot ziens, hè, zegt ze dan
Het beste

Liefde zit in de lucht

Ontwaken

voor greet en aad

Door een dak van glas
kust de zon mijn lichaam

Stil lig ik
als onder een vijver van krant
Ik beweeg mij niet

maar ik verplaats mij wel
Schaduw en warmte
Waar ben ik?

Waar ben ik?
Veiligheid en warmte
Ik verplaats mij niet
maar ik beweeg mij wel

Heerlijk lang blijf ik lekker liggen
Een spel van temperatuur en licht
Terwijl ik zweef in warm water
met woorden geprojecteerd op mijn gezicht

verder(f)

als al je hoop vergaan is
zelfs je Second Life gefaald
als je vrouw er net vandoor is
je huur nog niet betaald
wees zuinig met je zorgen
worstel nog eventjes door
en zoek de trein naar morgen
stap in, of, ga ervóór!

Van de Trein des Levens bij Schemering

Ik beweeg mijn lichaam, maar
het wil niet bewegen
‘k Vrees dat het weer terug moet naar
van wie ‘k ‘t heb gekregen

Ik open mijn ogen
maar zij doen ze weer dicht
Verenigd met het licht
laat ik de wereld lopen

In een flits zie ik geschiedenis;
wat er van de vloek geworden is
Hoelang heeft met gewacht, gespeculeerd?
De reis naar licht of duisternis

Ik ben het wachten niet verleerd
Ik word door engelen geëerd,
terwijl de donkere duisternis
het licht der dwazen dooft

En de reis gaat door
en de trein raast door

Naar de ochtend van de oorsprong
Naar de schepping, of daarvoor

Dit gedicht heb ik geschreven naar aanleiding van de oorlog in het voormalige Joegoslavië.

Ongehoord

Er woedt een oorlog in een land
ergens hier ver vandaan
maar radio, TV en zelfs de krant
weigeren hem te verslaan

Deze oorlog is niet interessant
Deze oorlog wil niemand zien
Met deze oorlog is iets aan de hand
Of deze keer juist niet
misschien?

Freriks zwijgt in alle talen
Wakker Nederland krijgt geen foto’s
Geen meeslepende verhalen
van kinderen en pantserauto’s

Wat weten wíj van onze buren?
Of van ons eigen vaderland?
De stilte in de ochtenduren
ontbijt en wachten op de krant.

Toen ik gisteren over de Grote Markt liep in Brussel, bekroop mij een raar gevoel.
Hoewel er enorm veel mensen waren, voelde het alsof ik er in mijn eentje liep en kon ik, temidden van alle drukte, de herfstbladeren onder mijn voeten horen knisperen. Bovendien stonden er in de stad allerlei moderne lantaarnpalen, die een vreemd helder schijnsel gaven. Het deed mij een beetje denken aan de gaslampen die aan de voorkant van een nieuwe auto kunnen zitten. (dit brengt mij op het illumineuze idee dat het weleens gaslampen konden zijn!) Hoe dan ook: het ging om de manier waarop ze de keien en de bladeren beschenen; hoe ze het straatbeeld schilderden op een overwacht moderne en tegelijkertijd vreemd-romantische manier. Dat vond ik erg bijzonder en het heeft tot vanavond geduurd voordat ik het, tussen mijn avondeten door, op papier heb kunnen zetten. Let op: Het is in ruwe vorm, wat betekent dat ik het nog een beetje moet herkauwen in mijn hoofd.

Op de Grote Markt

Ik vraag me af of ze het weten,
de mensen in de café’s en restaurants rondom de markt.
Als ik er in november loop
proef ik de magie.
De magie van een late herfst.
De lantaarnpalen schijnen een soort filmset-achtige gloed van fluweel over de keien.
En hier
en daar
liggen nog wat bladeren
van een herfst die al voorbij leek.
Het licht maak de keien zo schijnbaar
zacht
dat de bladeren er wel overheen lijken te dansen.
Zo zacht
Zo mooi
… Dansen op fluweel…
Ik vraag me af of ze het weten.