dae's weblog

Vanmiddag was ik te zien in een interactieve TV-uitzending, die door de Netwerk Gebruikersgroep Nederland, de NGN (op Twitter @NetGeNoten) live werd uitgezonden via hun website http://www.ngn.nl

Het was een interactieve live uitzending, dus je kon lekker meedoen! Heb je vragen? Het was lekker druk (50 kijkers op de top en 50 was tevens het maximum).

We hebben gesproken over Mobility en dan met name over de verschillen tussen de platforms BlackBerry, iPhone en Android op het gebied van functionaliteit, veiligheid en natuurlijk kosten.

Ook is er momenteel veel te doen rondom IPv6 en natuurlijk Social Media. Het was een interactieve uitzending en er waren een hoop vragen.

Zit je op Twitter? Gebruik dan hashtag #NGNTV voor je tweets en wie weet “zien” we elkaar binnenkort bij de volgende Live TV sessie op http://www.ngn.nl

Dae.

Goedemorgen! Een kleine update: Ik heb die iPhone App nog even bekeken en het ziet er naar uit dat dit toch de officiële App van de beurs is. Gek, want hoewel de interface “ziet” dat ik geen Duitser ben (de interface verandert dan in Engels), is evengoed alle inhoud van de website… in het Duits! Daardoor kon ik me haast niet voorstellen dat dit hem was, maar ik bedenk dat als dit niet de officiële Messe Führer was, ze waarschijnlijk ook geen gebruik mochten maken van de informatie van de site. Ach, wat maakt het uit. Het is een handige App. Ik ben benieuwd of we er vandaag iets aan hebben…

CeBIT2go

Foursquare (4SQ) is een locatiegebaseerd sociaal netwerk. Dat betekent dat je aan je vrienden kunt doorgeven waar je bent. Of aan je collega’s. Of aan je klanten. Of aan je baas. Of aan de rest van de wereld.

4SQ bevat een spelelement. Voor iedere keer dat je laat weten waar je je bevindt, krijg je punten. Iedere zondagnacht worden alle scores gereset, zodat nieuwe mensen op 4SQ ook een kans hebben om bovenaan het leaderboard te komen.

Doorgeven waar je je bevindt heet “inchecken”. Dat kun je het beste doen met een mobiele telefoon. 4SQ kent applicaties voor de iPhone, BlackBerry, Android, Palm en voor de overige toestellen is er een webversie. Als je je wilt inchecken, kijkt je telefoon waar je bent en 4SQ schotelt je dan een aantal plaatsen voor, waar je je kunt inchecken. Dit zijn plaatsen die eerder door mensen op 4SQ zijn gedefinieerd. Staat jouw plaats er niet bij, dan kun je hem alsnog toevoegen. Let hierbij goed op spelling en juiste adressen, hoofdletters voor plaatsnamen etc. Jouw plaats zal namelijk door andere 4SQ-gebruikers worden gebruikt om ook in te checken. Hoe duidelijker en correcter je je plaats hebt benoemd, des te beter is hij door anderen te vinden.

Op publieke plekken kan iedereen inchecken. Degene die zich het vaakst incheckt, wordt automatisch de burgemeester (mayor) van die plaats. In Amerika zijn er koffiegelegenheden waar de burgemeester gratis koffie krijgt. Bedenk zelf welke zakelijke mogelijkheden dit biedt voor klantenbinding of marketing!

Nieuw: Je kunt tegenwoordig plaatsen als privé markeren. Alleen je vrienden zien dan waar je bent en de rest van de wereld niet. Dat is handig, want je kunt bij een plaats ook een telefoonnummer vastleggen, zodat je vanuit 4SQ kunt bellen of even een smsje typen. Ook kun je een Twitter-account bij de locatie vastleggen.

Ik ben door 4SQ anders over privacy gaan nadenken en ik ben tot de conclusie gekomen dat Twitter voor onbekenden is en Facebook voor bekenden. Dat betekent dat ik geen checkins op Twitter publiceer, maar enkel nog voor mijn relaties op Facebook.

Ik had een speciale Facebook-applicatie geïnstalleerd die alle tweets van Twitter automatisch doorstuurde naar Facebook, maar ik heb ook die opgeheven. Facebook kent een aantal native applicaties. Dat zijn applicaties die rechtstreeks statusupdates kunnen doorgeven aan Facebook in oorspronkelijk Facebook-formaat, zodat Facebook ze netjes herkent. Je zult dus op mijn Facebook minder frequent, maar wel “mooiere” updates vinden. Voorbeelden van native Facebook-ondersteuning zijn: Foursquare, Flickr, Shazam en Youtube, maar er zijn er natuurlijk veel meer!

Klik hier om jouw gratis Foursquare-account aan te maken

Het afgelopen jaar hebben we de aankondiging en de komst van Google Wave mogen meemaken.

Voor de mensen die het niet hebben meegekregen: Google Wave is een Hosted Conversation Service. Google bedacht: “Als e-mail vandaag de dag zou zijn uitgevonden en niet 40 jaar gelegen, hoe zou het er dan uitzien?”.

In plaats van eindeloze e-mails naar elkaar heen en weer te sturen, kun je met Wave op één centrale plaats een conversatie starten en er mensen, ja zelfs hele websites, bij betrekken.

Heb je nog geen Wave account, neem dan eens een kijkje op: http://wave.google.com/help/wave/about.html
Er is ook een kort filmpje van 2 minuten (in het Engels) waarin behoorlijk helder wordt uitgelegd hoe het werkt: http://www.youtube.com/watch?v=d8wXnVRnYdc

Google Wave werkt, net als Gmail destijds, met uitnodigingen. Ik heb nog een hoop uitnodigingen over, dus als je nog geen Wave gebruikt en je bent nieuwsgierig geworden, laat het dan even weten en dan krijg je van mij een Invite, een uitnodiging, dus. Hoewel je een Invite kunt ontvangen op een willekeurig e-mailadres, heb ik ontdekt dat Invites naar Gmail-adressen langer onderweg zijn dan naar niet-Gmail-adressen! Heb je je Invite ontvangen, dan meld je je aan bij Wave d.m.v. een Google Account (kan een ander e-mailadres zijn). Heb je nog geen Google Account, dan maak je er op dat moment eentje aan en dan ben je binnen. Uiteindelijk krijg je binnen Google Wave ook weer een e-mailadres, waarmee je gek genoeg geen e-mail kunt ontvangen… Dat nieuwe adres eindigt op @googlewave.com en daarmee kunnen andere mensen jou toevoegen aan hun Wave. Ik heet overal daepunt, maar helaas kon ik daepunt@googlewave.com niet gebruiken, dus als je jouw Wave met mij wilt delen, dan moet je puntdae@googlewave.com toevoegen aan je Wave.

Toen ik net met Wave gestart was, liep ik onmiddellijk tegen de interface aan. Je scherm ziet eruit als een interessante mix tussen Gmail en Google Docs (aan die chaos heb ik helaas nooit kunnen wennen). Wave bevindt zich nog in testfase, dus probeer er geen zaken van levensbelang mee te doen. Aan de andere kant: Als je het niet serieus gebruikt, hoe kom je er dan achter wat het precies doet en kan?

Wij gebruiken Wave in productie en daarom lopen we dagelijks tegen allerlei dingen aan. Ik wil een paar van die dingen met je delen.

Het eerste wat ik al direct miste, was mobiele ondersteuning. Ik heb een BlackBerry en een iPhone en ik doe een belangrijk deel van mijn werk buiten kantoor. Google Wave speelt zich af in een browser en er is nog geen ondersteuning voor onderweg. Er zijn al talloze niet-officiële Wave-applicaties voor o.a. de iPhone, maar dat vind ik allemaal een beetje eng. Je moet immers je naam en wachtwoord aan zo’n applicatie meegeven en je hebt geen idee wat er vervolgens mee gebeurt. Ik wacht wel op de officiële App van Google, hoewel je je kunt afvragen of je naam, wachtwoord en gegevens bij Google wèl veilig zijn…

Google wil met Wave een open platform neerzetten, waarop de hele wereld kan gaan ontwikkelen om o.a. mijn mobiele BlackBerry/iPhone App te maken voor onderweg, maar zolang die er nog niet is, zit je vast aan een browser op een PC. Het slimste wat ik zo 1-2-3 kon vinden was een FireFox Add-On, waarmee je onderin je FireFox kunt zien of je nog ongelezen Waves hebt: https://addons.mozilla.org/nl/firefox/addon/14973

Wave is nog niet af. Mijn browser hangt regelmatig en vandaag ontdekte ik dat je iemand niet kunt verwijderen, nadat je hem per ongeluk hebt toegevoegd aan een Wave. Dat betekent dat je voorzichtig moet zijn met het delen van je Waves. Gelukkig is er een manier om de op basis van een bestaande Wave een nieuwe Wave te starten (zo gaat de inhoud niet verloren) en daarna kun je de Wave delen met de juiste mensen. Alleen ontdek je dan dat er geen manier is om een Wave definitief te verwijderen! Leegmaken of vullen met een onzintekstje is dus de enige manier om je te ontdoen van een Wave, waaraan je per ongeluk de verkeerde persoon hebt toegevoegd. Pas hier mee op, want dit is tevens een manier om mensen met elkaar in contact te brengen en dat hoeft niet altijd je bedoeling te zijn…

Ondanks deze vervelende dingetjes zie ik het potentieel van Wave. Er zijn veel mensen die moeite hebben met de invloed van Google op ons dagelijks leven en ik vind het belangrijk dat we kritisch blijven. Toch is voor mij Google geen groter kwaad dan bijvoorbeeld Microsoft en moeten we goed naar onze opties kijken. We moeten onze keuze baseren op mogelijkheden die werkelijk voorhanden zijn en niet op theoretische producten/diensten die niet bestaan.

Alle vooruitgang gaat in kleine stapjes en door actief deel te nemen aan nieuwe ontwikkelingen kun je goed in de gaten houden wat er gebeurt, maar blijf je ook bij en betrokken. Ik weet niet of Google Wave over vijf jaar nog bestaat en in de huidige vorm, maar ik zie potentieel voor een dienst als Wave. En omdat Wave Open Source is, ontstaan er ook allerlei spinoff-projecten, waarmee je bijvoorbeeld op je eigen kantoor je eigen Wave-server kunt draaien. Daarmee vervalt het privacy-bezwaar tegen Google en ik schat in dat we over vijf jaar best lokale Wave-servers aan het uitrollen zouden kunnen zijn in het MKB, waar vandaag de dag nog Microsoft Exchange-servers draaien…

Ik wens jullie allemaal een goed 2010 en ik hoop dat we nog maar een hoop mooie ontwikkelingen mogen zien!

Size matters

Als je bestanden van A naar B wilt krijgen en ze zijn groter dan enkele megabytes, dan is de e-mail vaak een probleem.

De meeste mailservers hebben een harde limiet van 12 megabyte per e-mail, maar bijvoorbeeld Hotmail hanteert een maximum van slechts 1 megabyte per e-mail!

Let wel: het is 2009 en sommige digitale foto’s zijn per stuk al groter dan 1 megabyte! Digitale scanners kunnen, afhankelijk van DPI, kleurgebruik, dubbelzijdig scannen en natuurlijk het aantal pagina’s documenten produceren van enkele tientallen megabytes, zonder dat je er erg in hebt. Zo’n groot document kun je natuurlijk opdelen in losse scans, maar dat is niet echt handig. Als je (bedrijf) zelf over een eigen mailserver beschikt, bestaat er de mogelijkheid om de limiet van de maximale grootte van e-mails te verhogen, maar zodra je dan je mailtje wilt doorsturen naar iemand anders, dan loop je tegen hetzelfde probleem aan en je hebt simpelweg nooit invloed op de mailserver van de ontvangende partij. Het moet dus anders.

Om grote(re) bestanden eenvoudig de wereld rond te kunnen sturen, kun je de gratis online dienst YouSendIt gebruiken.

Ga hiervoor met je browser naar:

http://www.yousendit.com/

en geef aan naar wie je het bestand wilt sturen. Vervolgens geef je jouw eigen e-mailadres op en eventueel de extra (betaalde) toeters en bellen waarmee je het bestand wilt versturen.

Hoe werkt YouSendIt?

Je stuurt je grote bestand(en) via je browser naar YouSendIt. Als je bestand binnen is, stuurt YouSendIt een mailtje naar de ontvanger, met daarin een link waar de ontvanger jouw bestand kan downloaden.

LET OP! GEBRUIK LIEVER HET INTERNET NIET VOOR HET VERZENDEN VAN VERTROUWELIJKE STUKKEN, TENZIJ JE GEBRUIK MAAKT VAN ENCRYPTIE

Alles wat je normaal per e-mail zou versturen gaat nooit direct van A naar B, maar via een hoop tussenpunten.

Op ieder tussenpunt (je provider, je mailserver en alle andere punten tussen A en B) is jouw e-mail te onderscheppen en zijn eventuele bijlagen door derden te lezen en zelfs te aan te passen!

Er bestaan programma’s (sommige zijn gratis en voor andere moet je betalen) waarmee je bestanden/e-mails of bijlagen kunt versleutelen en hoewel YouSendIt een gratis dienst is (tot 100 megabyte), bestaat er de mogelijkheid om tegen betaling je bestand te beveiligen met een wachtwoord. Persoonlijk heb ik dat nooit getest en ik zou niet gauw betalen voor versleuteling, omdat bijvoorbeeld een programma als TrueCrypt (http://www.truecrypt.com) heel goede gratis versleuteling biedt.

Maar daar moet je wel wat moeite voor doen (downloaden, installeren en de handleiding lezen).

Voor kleine vertrouwelijke e-mails bestaat er het betaalde programma Pretty Good Privacy, of kort: PGP (http://nl.wikipedia.org/wiki/Pretty_Good_Privacy).

Er bestaan gratis varianten van PGP (bijvoorbeeld GPG), maar ook daarvoor geldt dat je wat meer moeite voor moet doen om alles op te tuigen.

Je kunt er ook voor kiezen om je bestand(en) te verpakken in een ZIP-bestand en om dat ZIP-bestand met een wachtwoord uit te rusten, maar dat wachtwoord is relatief eenvoudig te kraken, dus ook dat is geen goede manier om digitaal je vertrouwelijke zaken te versturen. Verpakken in een ZIP-bestand (“ZIPpen”) is enkel een mooie manier om veel losse bestanden in één bestand te krijgen en om de inhoud te verkleinen (comprimeren).

Tot slot is een mooi alternatief voor veilige e-mail S/MIME, maar daarvoor hebben verzender en ontvanger Microsoft Outlook nodig (en een betaald certificaat) en bij het versleutelen van gegevens moet je natuurlijk afspraken maken met je ontvangende partij; anders weet die niet wat hij/zij met jouw versleutelde e-mailtje moet beginnen…

Je Microsoft Outlook is standaard in staat om met S/MIME om te gaan en ook je BlackBerry kan gratis van S/MIME gebruik maken; de iPhone daarentegen helaas niet…

Over dat certificaat: Als je geen certificaat t.b.v. S/MIME hebt, moet je er eentje kopen. De kosten vallen mee, zeker als je bedenkt dat je daarmee veilig en versleuteld kunt mailen.

Feit: Alle advocaten in Nederland zijn aangesloten bij de Nederlandse Orde van Advocaten (Dutch Bar Association) en beschikken over een certificaat waarmee ze zichzelf aan de website van de NOA kunnen authenticeren. Dat certificaat is ook geschikt voor S/MIME, alleen gek genoeg weten de meeste advocaten dat niet, terwijl dit juist een beroepsgroep is die gebaat zou zijn bij S/MIME! De meeste advocaten zijn geen technici (wij wel en we helpen jullie graag!) en hun cliënten, die dan natuurlijk ook S/MIME nodig hebben, evenmin…

Heb je, na het lezen van dit verhaal nog vragen over het versturen van grote bestanden, encryptie op je werkplek of onderweg? Neem dan gerust contact met ons op!

Eerder schreef ik hoe je je Favorieten op Twitter kunt delen (bijvoorbeeld naar Twitter, via TwitterFeed).
Ik was er al een tijdje naar op zoek, maar vandaag ontdekte ik per ongeluk dat het werkt! Als je een leuke video bent tegengekomen op YouTube, dan kun je die eenvoudig als Favoriet markeren.
Door middel van RSS kun je je vrienden (of Followers) laten weten welke Favorieten jij op YouTube hebt verzameld.
Als je bijvoorbeeld een iPhone hebt, dan kun je met één druk op de knop een video van YouTube tot Favoriet bombarderen, waarna je hem automatisch kunt delen via Twitter.

Eigenlijk is de werkwijze precies hetzelfde als ik eerder beschreef met je Favorieten van Twitter, alleen heb je de RSS-feed nodig van jouw YouTube-account.
Ga hiervoor naar www.youtube.com en meld je aan met jouw account. Mocht je nog geen account hebben (je kunt je Google-account gebruiken), maak er dan als een speer eentje aan en dan kun je aan de slag!

Jouw Favorieten op YouTube

Ga naar je Favorieten en controleer in de adresbalk van je browser het adres uit het plaatje (klik op het plaatje om het te vergroten). Merk op, dat het oranje RSS-ikoon is opgelicht. YouTube maakt automatisch een dynamische RSS-feed van jouw Favorieten en die gaan we gebruiken.
Klik nu op het oranje RSS-ikoon:

Jouw Favorieten op YouTube als RSS-feed

Noteer (of kopieer) het adres van jouw Favorieten op YouTube en gebruik deze RSS-feed als invoerstroom voor TwitterFeed. Net als bij je Twitter-Favorieten, kun je ook deze feed langs Yahoo!Pipes sturen om er nog allerlei leuke dingen aan te veranderen, of langs Google FeedBurner sturen, als je wilt weten wie er op jouw Favorieten klikken. Ja, je kunt met FeedBurner zelfs een automatische e-mail Nieuwsbrief laten genereren met jouw favoriete video’s…

En klaar is Kees! Zodra je nu een video markeert als Favoriet op YouTube, gaat er automatisch een tweet naar Twitter. Natuurlijk kun je, in plaats van Twitter, je favoriete video’s ook naar MySpace, Facebook of zelfs je weblog sturen…

Succes!

Een tijdje geleden ontdekte dat, ondanks het fantastische uiterlijk van de iPhone, het eigenlijk een heel onveilig apparaat is en ik moet er niet aan denken dat ik hem ooit kwijtraak of dat-ie wordt gestolen. Tijd voor actie, dus!

Ik besloot mijn zakelijke gegevens eraf te halen. Daarna volgde mijn Gmail en nu gebruik ik mijn iPhone alleen nog maar voor Twitter en als digitaal boodschappenlijstje. Ik heb de voorzieningen van mijn BlackBerry BES tot beveiligingsstandaard verheven en blijkbaar staat BlackBerry hierin op eenzame hoogte…

Zelfs Twitter is gevaarlijk (als Twitter het tenminste doet), omdat mijn favoriete Twitter-applicatie SimplyTweet geen beveiligde SSL gebruikt om mijn gegevens naar Twitter te verzenden. Moet je nagaan: De hele beveiligingswereld predikt “SSL is onveilig, gebruik in plaats daarvan EV SSL“, terwijl er nog steeds bedrijven, diensten en applicaties zijn, die nog niet eens “gewone” SSL gebruiken… Zelfs Onze Overheid en Onze Banken zien nog maar net het nut van SSL en zij voelen zich bij gebleken en overduidelijke onveiligheid van SSL nog niet genoodzaakt EV SSL te implementeren, dus waarom zou jij je daar dan druk om maken?

Tweetie, mijn vorige favoriete Twitter-applicatie, maakt al jaren gebruik van SSL, alleen was Tweetie zijn tijd zó ver vooruit, dat er al tijden geen update meer van geweest is. Typisch geval van De Wet Van De Remmende Voorsprong.

Ik vind het ongelooflijk te moeten constateren dat veel mensen blijkbaar niet nadenken over diefstal of verlies van hun mobiele telefoon, over wat er dan met hun gegevens gebeurt en wat voor impact dat kan hebben op hun posities. En zolang de mensen zelf niet nadenken, denken de fabrikanten van de apparaten er ook niet over na. Behalve dan natuurlijk het Canadese bedrijf Research in Motion…

Stel je het volgende scenario eens voor: Je bent accountant en je maakt dagelijks gebruik van e-mail. Je hebt ook een mobiele telefoon. Laten we zeggen: een Nokia. Je hebt hem al een tijdje en je hebt er al behoorlijk wat telefoonnummers op verzameld. Ook heb je inmiddels de telefoon aan je Exchange-server op de zaak laten koppelen. Dat had wat voeten in de aarde (certificaat, software-update voor je toestel, soms doet-ie het niet en via WiFi heeft-ie eigenlijk al nooit lekker gewerkt), maar je kunt er af en toe een mailtje op bekijken en beantwoorden.

Stel nu dat je toestel stuk gaat, vermist raakt of gestolen wordt.

Toestel stuk
Welke informatie stond er eigenlijk op je toestel? Heb je wel dagelijks met dat datakabeltje of met de Bluetooth lopen stoeien om al je waardevolle contactpersoongegevens en je afspraken van je toestel naar je computer te krijgen? Heb je na die zondagmiddag dubbele afspraken verwijderen uit je agenda nog de behoefte gehad het later nog eens te proberen? Nee, natuurlijk niet, want het is veel te veel gedoe en er is veel te veel software voor nodig. Maar wat je dus niet elders hebt, ben je kwijt! Da’s jammer.

Toestel weg
Als je toestel weg is en je weet niet waar het is, kan het gewoon thuis tussen de kussens van de bank liggen, maar het kan ook gestolen zijn. Het probleem is, dat je het niet weet en je moet er dus van uit gaan dat je het niet meer zult vinden. Blokkeer als eerste je SIM-kaart, zodat de mogelijke dief niet op jouw kosten kan bellen. Beveilig je SIM-kaart ALTIJD met een pincode (en dan niet 0000 of 1234), zodat tussen de tijd die jij ervoor nodig hebt om vermissing van je toestel te constateren en je de kaart hebt laten blokkeren, de dief niet tóch kan bellen op jouw kosten. En dan je gegevens. Ze zijn niet alleen weg, maar iemand anders heeft ze. Iemand die enkel sterretje-menu hoeft te drukken om toegang te krijgen tot al jouw contactpersonen, telefoonnummers, afspraken, e-mails, smsjes, notities en wat ik verder nog vergeet.

En dan nog: Wat als je toestel niet wordt gestolen, maar je hebt een dankbare collega, concurrent, “vriend” of iemand die af en toe even door je telefoon gaat om te kijken of er nog iets interessants tussen zit? Ik ken geen mensen met staatsgeheimen op hun telefoons, maar jouw gegevens zijn jouw gegevens en daar moet iedereen met z’n handen vanaf blijven. Dat kun je dus niet goed regelen met je Nokia.

Wat voor Nokia geldt, geldt in gelijke mate ook voor de iPhone. Het koppelen van een iPhone aan de server op kantoor is makkelijker dan met een Nokia, maar ook voor de overige gegevens geldt dat wat je niet had gekopieerd met een kabeltje, je verliest als je het toestel kwijtraakt. En dan de beveiliging. Kun je je voorstellen dat Apple een iPhone 3GS maakt, waarbij alle gegevens worden versleuteld d.m.v. encryptie en dat ze de sleutel tot je gegevens op je toestel zelf bewaren?!? Je hoeft niet gestudeerd te hebben, om te begrijpen dat deze vorm van “beveiliging” een bedenksel is van de afdeling Marketing, die op de doos wilde zetten dat de iPhone 3GS Encryptie ondersteunt…

Er is een nieuwe versie 2.6 van ShopShop voor de iPhone!

ShopShop is een gratis Nederlandstalige applicatie, waarmee je snel en makkelijk een boodschappenlijstje kunt maken.

Is je melk op? Dan voeg je Melk toe aan je lijstje en dan kun je dat niet meer vergeten!

ShopShop heeft een uitgebreid geheugen, zodat je eenvoudig oude boodschappenitems opnieuw kunt ‘activeren’ en dat is handig als ook jouw wekelijkse boodschappen vaak op elkaar lijken…

Tijdens het winkelen kun je eenvoudig op een boodschappenitem klikken met je vinger, waardoor er een grote rode streep doorheen gaat. Daarmee verdwijnt het automatisch van je lijstje.

ShopShop is onmisbaar voor mensen die niet (zoals bij Ikea) met een blocnote en een potlood (met gummetje achterop) in de winkel gezien willen worden