dae's weblog

Hong Kong is een prachtige plek!

Ik word om 08:30 wakker en ik vind het eigenlijk zonde om nog langer in mijn bed te blijven liggen; buiten gebeurt er van alles! Als Kees ook wakker is, besluiten we om niet te ontbijten in het hotel, maar om gewoon lekker op pad te gaan en de hele dag door wat kleine hapjes te eten. Niet soms en veel, maar vaak en weinig, dus. Dat is sowieso beter.

We vinden een heerlijk Viëtnamees tentje in een geaircood winkelcentrum en daar zitten we met een spectaculair uitzicht te genieten van ons eerste hapje van vandaag. Na een behoorlijk uitgebreide lunch rekenen we HK$ 45 af (ongeveer EUR 3,75) . Dat is echt ongehoord!

Daarna lopen we en lopen we. We pakken af en toe de MTR en dan lopen we weer een beetje. Het is echt heel warm, hoewel het eerder de luchtvochtigheid is waarvan we last hebben. Gelukkig is het beter dan gisteren. Er staat vandaag een fris windje en, afhankelijk waar je loopt, geeft dat wat verkoeling.

Vandaag is een heel slechte dag voor mijn neus. Ik vermoed dat slaapgebrek, van de warmte de koude airco in en een verlaagde weerstand hiervan de oorzaak zijn. Gelukkig wordt het richting de avond beter.

Tegen het einde van de middag kom ik een heel mooi horloge tegen, dat ik na veel wikken en wegen uiteindelijk besluit te kopen. Hoera! Ik heb weer een nieuw horloge!

Hong Kong is een rare plek, vol contrasten. Vanavond gingen we eten in de stad en toen zagen we een groepje ‘Spice-Girls’-achtige dames een taxi in stappen, terwijl we bijna struikelden over een zwerver. Arm en rijk leven hier naast elkaar. Oude, krakkemikkige gebouwen staan naast wolkenkrabbers. In de winkelcentra kun je in de ene winkel schoenen kopen voor minder dan een euro, terwijl je bij de buren een horloge van EUR 60.000 in de etalage ziet liggen. Dat maakt Hong Kong een interessante plek, die soms moeilijk te begrijpen is. Gisteravond heb ik nog wat muziek gekocht. Dat kost ook helemaal niets. Ik was voor drie CD’s (Mariah, Kylie en Madonna) nog minder kwijt dan 1 CD in Nederland! Naar mijn idee komt dat door de moordende concurrentie hier. Hier willen ze gewoon verkopen, terwijl in Nederland de ene CD-winkel na de andere zijn deuren sluit. Dat betekent dat de prijzen in Nederland te hoog zijn. Zo hoog, dat niemand meer CD’s wil kopen. En dat gezeur van de platenindustrie over MP3 en nieuwe technieken. Laat ze eens iets constructiefs doen met die techniek! Als een CD in Hong Kong EUR 7,50 kost, dan wordt er evengoed nog winst gemaakt en dan zijn er ook rechten betaald. Waarom kan dat in Nederland niet? Hier verkopen ze tenminste nog CD’s en de winkels overleven hier ook!

Gisteren zei Freddy, terwijl we op straat liepen: “Je kunt in Hong Kong nooit in één rechte lijn over straat lopen”. Ik dacht toen onmiddellijk dat precies ditzelfde ook geldt voor de Aziatische mentaliteit. De kortste verbinding tussen twee punten is in Azië meestal geen rechte lijn. Het is interessant dat China Hong Kong een tijdje in bruikleen heeft gegeven aan de Britten en, toen de Britten het weer teruggaven aan China, hebben de Chinezen besloten om Hong Kong niet in te lijven, maar om er een SAR, een Special Administrative Region van te maken. Hong Kong hoort wel bij China, maar de Chinezen snappen dat ze het beter zo kunnen laten. Wikipedia spreekt over “de kip met de gouden eieren”. Datzelfde geldt voor Macau. Interessant, hoor!

Ik heb vanavond ingecheckt en we hebben zo’n beetje alle kadootjes ingeslagen.
Morgen vliegen we om 10:15 naar Amsterdam, dus moeten we rond 08:15 op het vliegveld zijn, dus willen we rond 07:15 in de taxi zitten. Het is bijna 22:35, dus ik ga lekker op tijd naar bed en morgen rond een uur of 06:00 op. Ja, ook morgen wordt het weer een lange dag. Bovendien is de vliegreis Hong Kong naar Amsterdam langer dan Amsterdam naar Incheon. Volgens het schema zitten we morgen twaalf uur in het vliegtuig! Dat wordt een hele trip…

Share

Vanochtend was ik al om 06:00 wakker. Ik besloot het extra uurtje slaap (tot 07:00) nog te pakken. Daarna ben ik opgestaan en heb ik lekker gedoucht. Het wordt vandaag een drukke dag!

Toen iedereen wakker was en we met z’n allen even snel hebben ontbeten, zijn we per auto naar Incheon International Airport gereden. Voordat we vertrokken, hebben we Kuk en Joseph nog even gebeld om ze gedag te zeggen. “Bye-bye! See you next time. In Korea or in The Netherlands. Maybe”. Ze vonden het erg leuk dat we even belden.

Kees en ik waren al door de deuren en we stonden te wachten om onze spullen te laten scannen op gevaarlijke stoffen, toen Sergey op het raam tikte. Ik mocht eigenlijk niet meer terug naar de vertrekhal, maar ik zag geen reden waarom niet, dus ging ik toch. Sergey liet me een SMSje van Joseph zien. Hij wenste ons een goede reis en ook alle goeds aan Erica. Huh? Erica? O, Myung (Hee Erica). Ok, doen we.

Aan boord van het vliegtuigje dat ons naar Hongkong zou vliegen ontmoette ik Chris. Hij viel me op, omdat hij een Prada-telefoon had. Ik zag dat hij een Koreaanse krant las, maar dat hij op zijn laptop iets westers aan het typen was. Ik vroeg hem of zijn telefoon beviel en hij zei dat het een klereding was. Dat-ie veel liever mijn BlackBerry had willen hebben.

Ha! Ik spitste mijn oren. Chris werkt voor Pinnacle (van Studio 9 enzo), een Amerikaans bedrijf, waar hij verantwoordelijk is voor Azië (o.a. Korea, China, Singapore en nog veel meer). Hij reist veel. Hij klaagde dat al zijn collega’s een BlackBerry hebben, maar dat er in Korea geen BB-support is. Ik kon hem natuurlijk vertellen dat hij het mis had en ik legde hem uit wat ik tijdens mijn Korea-reis allemaal had ontdekt.

Het was een leuk gesprek. Aan het einde wisselden we kaartjes uit en nodigden we elkaar uit om vooral eens langs te komen. Dat gaan we doen, want ik ga terug naar Korea om te kijken of ik gelijk heb dat ze daar binnen twee jaar allemaal aan de BlackBerry zijn!

Toen Hongkong. We kwamen aan en de paspoortcontrole duurde wat lang. Onze baggage hadden we vrij snel gevonden en daarna pikte Freddy ons op. We namen de trein naar het centrum en daarna een taxi. Eigenlijk wilde Freddy de bus nemen (dan heb je wat beter toeristisch uitzicht), maar de bus duurt langer en de trein was iets aangenamer.

Voor het reizen door Hongkong gebruik je de Octopus-kaart. Dit is een RFID-kaart, waar je, als een soort chipknip, tegoed op kunt tanken. Hij staat niet op naam en je kunt bij automaten of alle Seven-Eleven’s opwaarderen. Het is een supersysteem. Waarom hebben we dat niet in Nederland?

Hongkong is geweldig. Na een rondleiding door de stad (met veerboot-trip, lasershow om 20:00) en diner is Freddy weer naar huis gegaan (die moet morgen weer werken) en Kees naar bed. Ik heb nog alleen tot 01:30 in de stad rondgelopen en ik raakte niet uitgekeken! Ik heb nog drie CDs gekocht; de nieuwe van Madonna, Kylie en Mariah.
De YMCA rocks! Een keurige kamer voor een redelijke prijs. De concurrentie is hier moordend. Een 10 HK$ is 1 USD$, dus dat rekent prettig. Wel even wennen na die Koreaanse wons.

Eigenlijk vind ik het zonde om te slapen, maar rond een uur of 23:00 is alles hier wel zo’n beetje dicht (alleen eten/drinken gaat draait 24×7).

Morgen is er weer een nieuwe dag!

Share

Vandaag hebben we wederom een reuzelange dag gemaakt. En het feit dat we (Sergey, Jae en ik) gisteravond nog tot diep in de nacht in de Koreaanse no-rae-bang (karaoke) waren, maakte het er vandaag niet makkelijker op. Ik heb Jae nog “Love is in your eyes” horen zingen van onze eigen… Gerard Joling uit Schagen, natuurlijk! Gerard heeft het helemaal gemaakt hier in Korea, waar ze overigens Laura Figy ook kennen, maar dat even terzijde.

We zijn (voor ons doen) redelijk op tijd opgestaan, waarna we eerst hebben ontbeten in het hotel. Ik was de vette warme hap 3x per dag een beetje zat, dus heb ik tijdens het ontbijt alleen maar salade gegeten. Helaas hadden ze geen olie & azijn en verder alleen maar vette dressing, dus heb ik de salade au naturel gegeten. “Wow! Dat is wel héél gezond”, merkte Jae terecht op. Natuurlijk helpt één keertje gezond ontbijten helemaal geen bal, maar het ging me om het gebaar.

Daarna zijn we naar Sorak Mountain (Seoraksan) gereden. Nadat we de auto hadden geparkeerd en kaartjes hadden gekocht voor de kabelcabine, hoorden we dat de eerste gondel pas om 14:15 ging. Dat was te laat voor ons, want we hadden ook nog kaartjes voor een musical in het Koninklijk Paleis in Seoul ‘s avonds om 20:00. En de rit vanaf Seoraksan naar Seoul zou ongeveer vier uur duren, dus dat werd allemaal krappe sokken.

We besloten om de berg een klein stukje te beklimmen. Dat werd uiteindelijk natuurlijk een hele klim. Telkens als we Sergey vroegen hoe ver het nog was, dan antwoordde Sergey (net als grote smurf): “Niet ver meer. Ik denk nog 20 minuten”. Een halfuur later was het nog steeds 20 minuten verder… Het viel me al mee dat het niet langer werd Uiteindelijk haakte Kees af en liepen Sergey, Jae en ik nog een stukje verder naar boven, waar een heel grote zware steen was, die wel kon bewegen, maar die niet viel. Interessant… Nadat we het nodige bewijsmateriaal (foto’s) hadden verzameld, zetten we met z’n allen de afdaling in.

Uiteindelijk verlieten we Seoraksan en gingen we op weg naar Seoul. Onderweg aten we nog even wat (15:00) en we reden en we reden. Het was verschrikkelijk druk op de weg. Morgen wordt het slecht weer en daarom ging vandaag iedereen terug naar huis. Met de nodige ongelukken en files.

Uiteindelijk waren we natuurlijk veeeeel te laat voor de musical (jammer!) en aten we pas om 23:00! Wat een avond!

Toen we (bij Sergey) thuis kwamen in Ansan, hadden de jongens nog een verrassing voor mij. Omdat ik op 21 mei 35 word en we dan alweer terug zijn in Nederland, hadden ze een taart gekocht en hebben we mijn verjaardag vanavond gevierd.

Dat was erg leuk!

Zo! En nu ga ik slapen. Het is inmiddels 03:08 en morgen (vandaag) wacht ons wederom een lange dag. We moeten om 07:00 op, ontbijten om 08:00 en om 08:30 vertrekken we per auto naar Incheon International Airport, vanwaar Kees en ik doorvliegen naar Hong Kong.

Vanavond heb ik nog een berichtje van Freddy ontvangen en alles is onder controle. Morgen om 14:00 landen Kees en ik in Hong Kong. Dan gaat ons volgende avontuur in!

Welterusten en tot morgen!

Share

Vandaag hebben we lekker uitgeslapen en daarna ontbeten in een restaurant in de buurt van het hotel (we waren te laat op voor het ontbijt in het hotel).

Daarna zijn we met de auto verder gereden. Onderweg ontstond het idee om naar een speciaal herenigingspunt te gaan, vanwaar je op Noord-Korea kunt uitkijken. We wisten niet precies wat we ervan moesten verwachten, maar toen we aankwamen, bleek het een heel interessante attractie. Bussen en auto’s vol met Zuid-Koreanen verdrongen zich om allemaal een blik op Noord-Korea te kunnen werpen.

Er was een groot gebouw, dat een soort oorlogsmuseum was, met daarin allemaal informatie over Noord-Korea, de ontwikkelingen in de hereniging tussen Noord en Zuid, dingen over de verschillen in taal, Noord-Koreaanse producten en noem maar op. We hebben veel gezien en geleerd.

Daarna hebben we gedineerd in een superdeluxe 5-sterrenhotel in de buurt van ons eigen hotel. Daar hadden we vanuit de Sky Lounge een prachtig uitzicht over de zee en de stad.

Ik typ dit bericht vanuit onze hotelkamer, waar we gelukkig een snelle internetverbinding hebben. Kees blijft vanavond thuis en Sergey, Jae en ik gaan lekker nog ergens een biertje drinken, zingen of iets anders.

Ik heb hier niet zo’n lekkere werkplek, omdat de internetaansluiting naast ons bed is en er is maar een heel kort netwerkkabeltje; niet zo handig, dus. Ik maak het niet al te lang en ik ga me zo nog even omkleden en dan gaan we op pad.

Morgen gaan we Sorak Mountain verkennen (hopelijk is het weer goed en hebben we een beetje zicht), terwijl we morgenavond een musical gaan bijwonen een het Koninklijk Paleis in Seoul. Het wordt morgen dus weer een superdrukke dag, maar dat zijn Kees en ik zo langzamerhand wel gewend van ons Koreaanse gids-stel.

Overmorgen vliegen we ‘s ochtend om 11:25 alweer naar Hong Kong.

Voor straks: welterusten en tot morgen!

Share

Vandaag zijn we met Sergey en zijn collega’s op personeelsuitje geweest naar een keramiekfestival in Yeoju. Ik kon me er eigenlijk niet zoveel van voorstellen, maar het was een heel leuke dag.

De meeste van Sergey’s collega’s van het onderzoeksinstituut heb ik inmiddels al ontmoet of op foto’s gezien en het was leuk om een keertje iets met ze in Korea te doen.

Het festival is een jaarlijks terugkerend evenement. De hele omgeving bloeit ervan op en er waren veel dingen uit de buurt te zien.

Het hoogtepunt was de doe-het-zelf-keramiek-workshop, waar Kees en ik (en Sergey’s collega’s) zelf iets hebben gemaakt. Ik had niet verwacht dat Kees zou meedoen. Hij zei eerst dat hij alleen maar wilde kijken, maar toen Sergey hem een papiertje in zijn handen duwde met daarop zijn naam en nummertje, waren er nog maar twee opties over: draaitafel of met de hand iets kleien. Het werd dus de draaitafel, dus bekijk de foto’s en ik heb er ook video van.

En wat denk je? Draai ik he twee minuten om en het blijkt dat Kees een groep Koreaanse schoolmeisjes zijn handtekening heeft gegeven; daar vroegen ze om, zei hij bescheiden. Die Kees, toch!

Na het festival hebben we heerlijk gegeten met Jae in een restaurant dat Sergey’s vriend Heun ons had aangeraden. Tenslotte zijn we ‘s avonds ingecheckt in Hotel Sorak Park. Het is een prachtig hotel en het uitzicht is spectaculair.

Kees is ‘s avonds lekker vroeg onder de Koreaanse wol gedoken en Sergey, Jae en ik hebben nog wat nageborreld.

Het was een leuke, gezellige, maar lange dag en ik heb nog nooit zoveel foto’s genomen!

Share

Het is zover. Vandaag ontmoet ik mijn biologische vader Joseph.

Kees, Jae en ik nemen vanaf Sergey’s appartement een taxi, die ons (in ongeveer tien minuten) naar de Bus Terminal even buiten Ansan brengt. Het taxiritje kost 5.000 won, ongeveer USD$5. Daar stappen we op de bus van 10:20 naar Gimpo Domestic Airport, het binnenlandse vliegveld, waar we ongeveer een uurtje later aankomen. De bus kost 6.000 won per persoon. Dat vind ik niet slecht voor een ritje van 100km!

We komen gelukkig ruim op tijd aan op Gimpo. Het is inmiddels 11:30 en mijn bio-vader zou om 12:00 landen, wat inmiddels 11:40 is geworden. We zijn nog steeds op tijd.

Helaas hebben we alleen de vertrek- en aankomsttijd, maar geen vluchtnummer o.i.d. van Joseph. Jae vraagt bij de informatiebalie welke vlucht overeenkomt met de vertrektijd die hij heeft. De jonge dame bij de infomatiebalie probeert ondertussen Kees te strikken. “O, hoort-ie bij jullie?” vraagt ze met een verlegen, maar ondeugende glimlach, terwijl ze naar Kees lonkt. Ja, jongedames van Korea, de broer van Guus Hiddink is al getrouwd, dus: forget it!

“Zul je hem herkennen?” vraagt Jae aan mij. “Nou, ik heb hem natuurlijk nog nooit gezien, maar wel op de foto” vertel ik. Volgens mij pik ik hem er zo uit als ik hem zie.

Josephs vlucht is geland en we staan al een tijdje te wachten bij de aankomsthal, als Jae voorstelt om Joseph te bellen. Hij heeft van Sergey het mobiele nummer gekregen.

Joseph vertelt dat hij op de derde verdieping is. We gaan naar hem toe!
(ik ben blij dat hij tóch gekomen is, want tot op dit moment was ik er nog niet van overtuigd dat-ie er zou zijn, ook al wilde ik het graag; ik had met mijn verstand wat ruimte gereserveerd in mijn hart voor een eventuele teleurstelling)

We lopen wat rond en ja, hoor. “Daar is-ie!” roep ik impulsief. Ik aarzel geen seconde en meteen loop ik op hem af.

Het blijkt hem inderdaad te zijn en we omhelzen elkaar. Het voelt goed en gek genoeg ben ik alleen heel blij om hem te zien en hij mij, maar er vloeien geen tranen. De ontmoeting met mijn bio-moeder in 1990 was duidelijk een veel emotionelere ontmoeting… Joseph vraagt of we trek hebben. We willen even ergens rustig zitten en praten, dus gaan we met de lift naar boven. Joseph loopt met een wandelstok. Hij heeft een paar jaar geleden een ernstig auto-ongeluk gehad en hij heeft nog steeds problemen met zijn rug. Hij loopt moeilijk, maar hij ziet er aanzienlijk beter uit dan ik mij van de foto’s kan herinneren. Gek genoeg had hij een veel magerder gezicht op de foto’s, terwijl ik hem in een flits van een seconde herkende toen ik hem zag. Dat vind ik toch wel bijzonder…

“Wat willen jullie eten?” vraagt Joseph. “Het maakt niet zoveel uit”, zeg ik. Het gaat tenslotte niet om het eten, maar om het praten. “Ach, we zijn in Korea, dus laten we maar Koreaans eten. Maar niet zo zwaar”. Joseph zegt dat ik er ook gezond uitzie, maar ik zeg dat ik inmiddels, sinds ik in Korea ben, al behoorlijk wat kilo’s gezonder ben geworden dan ik in Nederland was. Datzelfde geldt voor Kees, dus we vragen of er licht geluncht kan worden.

Dan volgt het gesprek. Ik voel dat het goed klikt tussen Jae en Joseph. Dat is prettig, want daardoor kan Joseph lekker zijn verhaal kwijt. De verhaal- en vertaalrondes worden steeds langer en Jae krijgt steeds meer informatie te vertalen. Dat doet-ie heel goed en daar ben ik heel blij mee! Als je voor het eerst ergens in een vreemde omgeving een stukje gaat wandelen, dan begin je vlakbij en dan ga je steeds in grotere lussen lopen, om niet te verdwalen en om tóch de omgeving te verkennen. Zo gaat het ook met ons gesprek…

Halverwege het verhaal breek ik in. “I’m sorry for being practical, but when does my father have to leave?” verontschuldig ik mijzelf. Ik ben een Nederlander en ik wil even weten waar ik aan toe ben. Hij vliegt om 16:25 terug naar Jeju, dus we hebben rustig de tijd. Ok, dan!

Het kado dat we hebben gekocht voor Joseph valt in goede aarde. Ik leg erbij uit dat we niet wisten dat het vandaag Parent’s Day is, wat voor Joseph de ontmoeting extra beladen maakt. Vooral omdat drie jaar geleden hij de familie Punt op diezelfde Parent’s Day heeft ontmoet. Ik leg uit, dat wij deze datum niet hebben gekozen, maar hijzelf. Hoewel het geen toeval is dat Kees en ik nu in Korea zijn, maar dat we hebben geprobeerd de vakanties een beetje te synchroniseren. Het traditionele kado voor Parent’s Day is een speciaal geschikt bloemstukje, maar dat hebben we dus niet bij ons. Wel iets anders… Hij zal het koesteren, vertelt hij.

Na een lunch, die natuurlijk zwaarder uitviel dan we aanvankelijk bevroedden, gaan we nog even een kopje koffie drinken bij Starbuck’s. Ze hebben een buitenterras en we gaan lekker in de zon zitten. Daar gaat het gesprek door en uiteindelijk brengen we Joseph om 16:00 naar de gate. Daar nemen we afscheid en zwaaien we hem uit.

Het is goed zo. We hebben allemaal een goed gevoel over de ontmoeting.

We rusten een beetje uit op Gimpo, waarna we de bus terug nemen naar de Bus Terminal. Daar ontmoeten we Sergey, die ons met de auto meeneemt naar huis. Sergey vertelt dat hij een SMSje heeft gehad van Joseph, die hem vertelt dat de ontmoeting een groot succes was, ondanks Sergey’s afwezigheid. We grappen nog dat het succes te danken is aan Sergey’s afwezigheid, maar we weten allemaal dat deze ontmoeting nooit mogelijk zou zijn geweest zonder de geweldige inzet van deze beide heren.

Dear Sergey and Jae,

I want to thank you once more for your help and support during our stay. Without you, none of this would have been possible. We are very grateful for everything you did. Thank you. You are great friends!

Het Koreaanse eten komt Kees zijn neus uit (figuurlijk, dan) en hij stelt voor om vanavond pizza te bestellen. Jae ontfermt zich over de pizza’s, terwijl Sergey zich opmaakt voor een zakenafspraak vanavond om 20:00 in Suwon, net buiten Ansan.
Jae eet vanavond bij zijn moeder, omdat het Parent’s Day is, dus Kees en ik eten rustig pizza met z’n tweeën. Deze pizza’s zijn overigens afkomstig van “Pizza Myung”! (zie de foto’s). Dat is grappig! Wie had dat gedacht?

Het programma voor de rest van ons verblijf luidt:

Vrijdag vertrekken we om 09:00 (‘s ochtends! We moeten vanavond maar eens proberen om vroeg naar bed te gaan) op een personeelsuitje met Sergey en zijn collega’s. Sergey merkt op dat ik eigenlijk het merendeel van zijn team ken. Toch zeker zo’n man of 5 à 6. Morgenavond, na het dagprogramma ontmoeten we Jae in het plaatsje van het personeelsuitje (de naam van de plaats is me ontschoten, maar het leek op Soju, wat een soort Koreaanse wodka is. Alleen verschilde het één letter. Misschien was het Joju of Yeoju) en daarna vertrekken we met z’n vieren naar Sorak Mountain om een beetje uit te rusten, waar we vrijdag/zaterdag en zaterdag/zondag blijven slapen. Sergey heeft de overnachtingen al geregeld. We moeten dus onze spullen voor morgen klaarmaken en dan gaan we op reis! Spannend!

Zondagavond is onze laatste avond in Korea. Zondag is ook de dag van het inchecken (voor onze doorreis naar Hong Kong), want maandag 12 mei 2008 vliegen we om 11:25 met de KE613 van Seoul naar Hong Kong.

Share

Vandaag gaan we shoppen met Park!

Na het ontbijt brengt Sergey ons met de auto naar het station, waar we Park ontmoeten en waar we overstappen in de auto van Park. Daarna rijden we Seoul in, pikken we de vriend van Park op en gaan we lekker met z’n allen lunchen in een leuk traditioneel Koreaans restaurant. We wisselen kado’s uit. We hebben voor Park een heel mooi fijn portemoneetje van Mont Blanc gekocht voor zijn kleingeld. Hij is er erg blij mee. Parks vriend heeft voor ons, uit zijn eigen winkel, twee bijzonder populaire Koreaanse kruidenshampoo’s meegenomen. Bedankt! Gaan we uitproberen!

Na het bespreken van de shopping-strategie gaan we op pad. We kopen bijna heel Korea leeg
Daarna is het tijd om te dineren. We gaan lekker Italiaans eten in de stad. Dat was voor de afwisseling ook weleens lekker.
Na het eten rijden we terug naar het station, waar Sergey aankomt met de KTX-trein (de TGV van Corée). We nemen afscheid van Park en we stappen weer over in de auto van Sergey.

Eenmaal terug in Ansan gaan we nog even een biertje drinken. Jae komt er ook bij en uiteindelijk gaan we allemaal naar huis.
Morgen is het de grote dag; dan ga ik mijn bio-vader ontmoeten!
Sergey moet werken, maar Jae gaat met ons mee. Het plan is om 10:00 te vertrekken per bus naar Kimpo Domestic Airport. Op die manier weten we zeker dat we niet vast komen te zitten in het verkeer met de auto. Er is een speciale busbaan, dus zelfs als het tóch druk is, hebben we met de bus een voorsprong. Het is ongeveer een uurtje rijden vanaf Ansan naar Kimpo, dus zo moet het goed gaan.

Mijn bio-vader heeft vandaag met Sergey gebeld en hij merkte op dat het morgen De Dag Van De Ouders is in Korea en dat hij de vorige keer (3 jaar geleden toen Myung, Ron, Kees en Margriet in Korea waren) ook de familie heeft ontmoet op diezelfde Dag Van De Ouders. Hoe toevallig is dat???

Ik ben erg benieuwd en ik hoop dat-ie komt. Maar nu ga ik eerst nog een nachtje slaap proberen te pakken (het is alweer 02:00 na een lange dag op pad).

Welterusten en tot morgen!

Share

Vandaag werkt Sergey. Kees en ik staan rustig op, waarna Jae het ontbijt voor ons heeft klaarstaan. Niet lang daarna waarschuwt Jae ons dat Sergey rond 13:00 thuis komt en hij vraagt wat we voor lunch willen.

Kees blijft vandaag lekker thuis en Jae en ik gaan winkelen in Myong Dong. Ik wil wat kleding kopen en misschien een tas voor mijn Filofax. Sergey gaat na de lunch weer terug aan het werk.

Ik wilde bewust eens een keertje niet met de auto, maar met het openbaar vervoer. Kijken hoe de Koreanen zich verplaatsen. De auto is met de vakantiedrukte sowieso geen handig vervoermiddel. Jae en ik lopen naar de bushalte, niet ver bij Sergey’s appartement vandaan.

Als we in de bus zitten, bekent Jae dat hij zijn kleingeld-portemonee is vergeten. Jae heeft een abonnement, maar ik moet voor 1.000 won (ongeveer USD$ 1) een kaartje kopen voor de bus. Ik heb helaas alleen een muntje van 500 won en anders wordt het een biljet van 5.000 won. De buschauffeur kan niet wisselen en uiteindelijk vindt de chauffeur het prima. Ik mag voor 500 won blijven zitten. Hoera!

Ik leg uit aan Jae dat het in Nederland zo niet werkt. Als je geen kaartje kan kopen, dan ga je maar lopen (dat rijmt)! Maar onze buschauffeurs hebben wel terug van vijf euro…

Na de bus pakken we de metro. Als we in de metro zitten, komt er een groep Koreaanse schoolmeisjes in uniform binnen. Ze zien er keurig uit, alleen dragen ze onder hun uniform… sportschoen! Adidas, Nike, Converse; het ziet er niet uit in combinatie met die strenge uniformen. Ik maak foto’s van hun voeten, maar Jae waarschuwt mij dat je in Korea gearresteerd kunt worden voor hett fotograferen van mensen. Ze kunnen je aanklagen wegens seksuele intimidatie. Ok, dat weet ik dan ook weer. Ik zal ze stiekem fotograferen. Met een glimlach zeg ik tegen Jae dat, als ik opgepakt word door de Koreaanse politie, hij maar in het Koreaans moet uitleggen dat ik slechts een onschuldige voetenfetisjist ben en dat ik foto’s heb om dat te bewijzen

Gelukkig word ik niet opgepakt, dus het loopt allemaal weer goed af. Maar een gewaarschuwd mens telt voor twee!
In de metro spreekt Jae zijn zorgen over Kees uit. Kees heeft geen sleutel van het appartement en ze hebben ook geen eten voor Kees geregeld. Ik stel Jae gerust; Kees heeft in de afgelopen dagen voldoende reserves opgebouwd en hij zal heus niet verhongeren. Ik heb trouwens ook voldoende reserves opgebouwd, dus we eten overdag weinig. Het is wel eens lekker om een dagje te consuminderen. We nuttigen alleen een ijsje, een ijsthee en een flesje appelsap.

Na het winkelen komt Sergey ons weer ophalen met de auto. We rijden naar huis, waar we Kees oppikken. Hij is inderdaad niet gestorven van de honger (gelukkig, maar!) en hij heeft lekker gelezen. Ik had van Marianne Schönbach “Huis van de schildpadden” meegekregen (auteur: Annette Pehnt, Uitgeverij Contact, ISBN: 9789025422561). Bedankt nog, Marianne! Kees vond het een mooi boek en ik ga het nog lezen.

Daarna gaan we met z’n allen uit eten. Ik trakteer vanavond, als we maar niet bij een barbecue-restaurant gaan eten. Sergey stelt Alaska voor. Daar kun je uit allerlei eten kiezen en er is een grote verscheidenheid aan verschillende gerechten. So Alaska it is!
Het is warm in Alaska. Warmer dan ik dacht, maar het eten is erg lekker.

We gaan op tijd naar huis (we zijn om 22:00 thuis) en Kees gaat vroeg naar bed, terwijl ik mijn foto’s en weblog ga bijwerken.
Het programma voor de rest van de week:
Woensdag gaan Kees en ik winkelen met Park. Hij komt ons morgen om 10:30 ophalen.
Donderdag ontmoeten we mijn Koreaanse vader.
Vrijdag heeft Sergey een uitje met zijn werk. Misschien gaan we met hem mee! Het is een leuk uitje met de nodige kado-mogelijkheden voor moeders… Ik zeg niets!

Welterusten en tot morgen!

Share